System przemysłowy

Z po­czątkiem XIX wieku dominującą rolę w brytyj­skim parlamencie odgrywały rodziny wielkich wła­ścicieli ziemskich. W połowie tego samego wieku pod

Pod koniec tego wieku wskutek powszechnej zgody władza przeszła — zależnie od punktu widzenia — w ręce „ludzi przedsiębiorczych” lub

Te przeciwstawne wrażenia utrzy­mują się nadal w postawach publicznych i w szkol­nych podręcznikach do historii. Możemy uznać za regułę, że

Dawniej, jeśli ktoś miał ziemię, to łatwo mógł uzyskać siłę roboczą i kapitał (w niewielkich ilo­ściach, jakie były potrzebne). Ale

W epoce kapitału ziemię można było łatwo na­być w tych niewielkich ilościach, jakich potrzebo­wały przedsiębiorstwa przemysłowe, i w ilościach znacznie

Z tego, co powiedzieliśmy powyżej, wynika ja­sno, że jakkolwiek system przemysłowy jest wyso­ce kapitałochłonny, to jednak podaż kapitału, przy­najmniej w

W poszukiwaniu takich specjalistów system prze­mysłowy musi zasadniczo uciekać się do źródeł zewnętrznych. W przeciwieństwie do kapitału — utalentowanych specjalistów

W istocie tak się stało. Nastąpiło przemieszczenie ośrodka władzy odpowiadające zmianie znaczenia czynników produkcji, podobne do tego, które w krajach

Zmiana ośrodka władzy, o której mowa, ma cha­rakter zamaskowany, ponieważ — jak niegdyś w przypadku ziemi — ludzie wyobrażają sobie,

Jeśli nazbyt wiel­kie oszczędności zostają nie zużyte, to pierwszym tego rezultatem jest bezrobocie; jeśli natomiast się je wykorzystuje, to jednym